Και οι 9 ήταν υπέροχες!

Συνήθως οι συμμαθήτριες όταν τελειώνουν το σχολείο χάνονται η μία από τη ζωή της άλλης και αν ποτέ τύχει και ξανασυναντηθούν, βρίσκονται πίνουν έναν καφέ, λένε η κάθε μία τα δικά της, αν παντρεύτηκε, αν έκανε παιδιά, χαιρετιούνται και χάνονται πάλι μέσα στο πλήθος. Κάπως έτσι συνέβη και με μας – τις συμμαθήτριες του Α΄ΠροτύπουContinue reading “Και οι 9 ήταν υπέροχες!”

Home sweet home

Λένε ότι το σπίτι το χαίρονται και το ευχαριστιούνται περισσότερο εκείνοι που συνεχώς βρίσκονται για πολύ καιρό εκτός σπιτιού,  γιατί γυρίζουν από τόπο σε τόπο. Αλήθεια είναι, το επιβεβαιώνω. Ούσα συνεχώς με μια βαλίτσα στο χέρι, τριγυρνώντας στον πλανήτη, δεν χαίρομαι τίποτε περισσότερο όταν γυρίζω σπίτι, από το να απολαμβάνω τον προσωπικό μου χώρο. ΔενContinue reading “Home sweet home”

Δεκέμβριος, ο αγαπημένος

Αν κάποιος με ρωτήσει γιατί μ΄αρέσει ο χειμώνας, η απάντηση θα έρθει αυθόρμητα. Γιατί υπάρχει ο Δεκέμβριος. Ο πιο φαντασμαγορικός, γλυκός, μυρωδάτος, μαγικός και λαμπερός μήνας του χρόνου. Ο γενέθλιος μήνας και ο μήνας των Χριστουγέννων, άρα διπλά ιδιαίτερος. Λατρεύω και τις δύο γιορτές και τις περιμένω περισσότερο και από τα πεντάχρονα πιτσιρίκια κάθε χρόνο.Continue reading “Δεκέμβριος, ο αγαπημένος”

Κυριακάτικα μεσημέρια…τότε, τώρα, ίδιο αγαπημένο μοτίβο

Είναι και αυτά τα Σαββατοκύριακα, όταν είμαι σπίτι (πράγμα σπανιότατο, αλλά ουχί απίθανο 🙂 ) που “τρώγομαι” με τα ρούχα μου και αρχίζω και ανασκαλεύω διάφορα πράγματα, μνήμες, βιβλία, συνταγές, μουσικές, χαρτιά και ό,τι άλλο περάσει από το μυαλό. Ειδικά, τα κυριακάτικα μεσημέρια, μ΄αρέσει να”διακτινίζομαι” στα παιδικά χρόνια, που είναι για όλους τα πιο όμορφα,Continue reading “Κυριακάτικα μεσημέρια…τότε, τώρα, ίδιο αγαπημένο μοτίβο”