Η Δάφνη, ο Απόλλων και το “δράμα” τους

0313_daphneflees

Απόλλων: Στάσου, μωρή, μην τρέχεις! – Δάφνη: Φύγε, αλήτη, βάρβαρε, άσε με! – Έρως: Καλά, είσαστε πολύ μ@@@κες και οι δύο!

Η Δάφνη, που λέτε, ήταν μια νεαρή όμορφη νύμφη, κόρη του ποτάμιου θεού Πηνειού, με καταγωγή από  ένα χωριό της Λάρισσας. Από μικρή της άρεσαν τα εξτρημ σπορ και μεγαλώνοντας ζήτησε από τον πατέρα της να μάθει τοξοβολία. Εκείνος, ως τύπος του υγρού στοιχείου, την πήρε από τα μούτρα και την έβαλε να μάθει καγιάκ στα ποτάμια.

  • Βρε μπαμπά, δεν μ΄αρέσει, δεν μ΄αρέσει, δεν μ΄αρέσει, να του λέει η Δάφνη.
  • Σώπα εσύ δεν ξέρεις, θα μάθεις, της απαντούσε εκείνος.

Μα από δω, ο ένας, μου από κει και κλάμματα η άλλη, τελικά, πατέρας και κόρη βρήκαν έναν συμβιβασμό (όχι του Τόλη, αυτός ήταν μουσικός). Η κοπελιά θα γινόταν κυνηγός. Θα έπαιρνε και τη σχετική άδεια για να είναι όλα νόμιμα και θα εξορμούσε παρέα με τον σκύλο της τον Λουκιανό και την κολλητή της, τη θεά Άρτεμη, που ήταν μετρ του είδους, στα δάση και στα βουνά όταν θα ερχόταν η εποχή του κυνηγιού.

Μεγαλώνοντας η Δάφνη μεταμορφώθηκε σε μια όμορφη κοπέλα και είχε αποκτήσει στρατιές θαυμαστών και υποψήφιων γαμπρών. Αυτά έβλεπε ο κυρ-Πηνειός και αποφάσισε ότι είχε φτάσει πια ο καιρός να την παντρέψει, να μαζευτεί κι αυτή στο σπίτι και να μην τρέχει στα βουνά και να του κάνει και κανένα εγγονάκι να έχει κι αυτός να παίζει στα γεράματά του.

Έλα όμως που είχε λογαριάσει χωρίς τον ξενοδόχο! Η Δάφνη του προέκυψε φεμινίστρια και δήλωσε ορθά κοφτά ότι αυτή δεν παντρεύεται και δεν έχει καμία ορεξη να γίνει νοικοκυρούλα χαρωπή (καλά, κοπελιά, μας τα ΄παν κι άλλες αυτά αλλά όταν ο Ρωμαίος τους έβαλε το μαχαίρι στο λαιμό, “ή με παίρνεις ή σε παίρνει ο γερο-διάβολος”, τον Ρωμαίο προτίμησαν και οι φεμινιστικές τους κραυγές πήγαν στο συρτάρι της κουζίνας για να ετοιμάζουν φαγητό στον αφέντη).
Τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογούμε, ο μπαρμπα-Πηνειός, άρχισε να της φέρνει προξενιά από παντού αλλά αυτή τίποτε.

Κάποια μέρα τον παίρνει στο τηλέφωνο ο Δίας και του λέει ότι ο γιός του ο Απόλλων είχε δει την κόρη του, την ηράσθη και έστελνε προξενιά για να την παντρευτεί. Μόλις το άκουσε η Δάφνη έγινε Τούρκος και άρχισε να στριγγλιάζει:

  • Δεν τον θέλω εγώ αυτόν τον αλητήριο, που γυρνάει από δω κι από κει και δεν αφήνει ούτε θηλυκιά γάτα! Σου είπα, δεν παντρεύομαι, ρε ντάντυ, μη με πρήζεις!

Tί να κανει και ο έρμος ο κυρ-Πηνειός, παίρνει την άλλη μέρα τον Δία στο τηλέφωνο και του λέει:

  • Συμπατριώτη, δυστυχώς η κόρη μου γιοκ!

Το λέει ο Δίας στον γιό του τον Απόλλωνα και εκεινού του γύρισαν τα μυαλά.

  • Και ποια είναι αυτή η βλαχάρα που θα αρνηθεί την χάρη και την ομορφιά μου, μην πω καμια βαριά κουβέντα! Για κάτσε να πάω να κανονιστούμε οι δυό μας, λέει στον πατέρα του και έξαλλος, χτυπώντας την πόρτα του σπιτιού, βγήκε και πήγε να βρει τη Δάφνη.

Την πέτυχε κάπου στις όχθες του ποταμού, την είδε που κυνήγαγε ένα ελάφι και άρχισε να τρέχει ξοπίσω της.

  • Στάσου, μωρή, να σου πω δυο λεπτά, στάσου έχω και μύγδαλα!

Η Δάφνη σκιάχτηκε από τις αγριοφωνάρες του και ζήτησε από τον μπαμπά της να την βοηθήσει. Τί να κάνει κι αυτός ο κακόμοιρος ο πατέρας της, είδε κι αποείδε και την μεταμόρφωσε σε δέντρο για να την προστατεύσει. Όταν ο Απόλλων την είδε που είχε γίνει δέντρο, άρχισε να κλαίει και να τραβάει τα μαλλιά του και να μοιρολογεί (εμ, ας πρόσεχε κι αυτός που ήθελε να κάνει τον νταή και τον άντρα). Μέσα σε κλάμματα και αναφιλητά έκοψε μερικά κλαδιά από τη Δάφνη-δέντρο και έπλεξε ένα στεφάνι σε ανάμνηση της ομορφιάς της και του έρωτά του γι΄αυτήν.

Τόσο πατριωτικά το πήρε το παλληκάρι που έκανε τη δάφνη ιερό του φυτό (καλά, το τί πετριές τρώνε μερικοί, ας μη το συζητάμε) και καθιέρωσε την απονομή δάφνινου στεφανιού στους πρωταθλητές και σε όσους υπερείχαν σε διάφορα επίπεδα. Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες όλοι οι νικητές στεφανώνονταν με δάφνινο στεφάνι.

Σήμερα, τη δάφνη τη βάζουμε στις φακές όταν μαγειρεύουμε για να τις νοστιμίζει αλλά και σε άλλα φαγητά για γεύση. Όχι, θα κάτσουμε να πεθάνουμε επειδή ο Απόλλωνας ήταν τόσο μ@@@@κας και η Δάφνη εντελώς κομπλεξική!

About Efterpi Verigaki

Γυρίζουμε, φωτογραφίζουμε και γράφουμε, σατυρίζουμε και σχολιάζουμε!
Gallery | This entry was posted in Εύθυμες γραφές and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s