“Οδοιπορικό” στο Μπακού … με μιά διαφορετική ματιά …

10155035_10202705045084972_4199460982632620409_n

Αρχές Μαϊου 2014, μόλις μπήκε ο μήνας και σκέφτηκα να τον υποδεχθώ σε έναν άγνωστο για μένα μέχρι τότε προορισμό – στο “εξωτικό” Μπακού, πρωτεύουσα του Αζερμπαϊτζάν (τη χώρα του μέλλοντος όπως το αποκαλούν – μη με ρωτήσετε ποιοι και γιατί, δεν ξέρω, δεν απαντώ 🙂 που βρέχεται από την Κασπία λίμνη-θάλασσα). Πρωϊ-πρωϊ εφυγα, μεσημεράκι αφίχθην (καθότι έχουμε και διαφορά ώρας) με ζέστη 24,25,26…οC !

1η μέρα

Πρώτη εικόνα της πόλης, το αεροδρόμιο Heydar Aliyev (Χεϊντάρ Αλίγιεφ). To αεροδρόμιο της … Αλεξανδρούπολης είναι …Χήθροου μπροστά του! Μπαίνουμε στην αίθουσα για τον έλεγχο διαβατηρίων κ αισθάνομαι να έχω διακτινιστεί στην ταινία του Τζέιμς Μπόντ «Από τη Ρωσία με αγάπη» χαχαχαχα κίτρινα κουβουκλιάκια με τους military ντυμένους ελεγκτες μας περιμένουν και μπροστά από το καθένα ένας αστυνομικός με στολή ατσαλάκωτη σε πράσινο κυπαρισσί γεμάτη σιρίτια σαν να το έχει σκάσει από το σοβιετ, με ύφος τουλάχιστον Κα-γκε-μπε και φουσκωμένος από καμάρι σαν διάνος ! Το καπέλο με κάνει αυτόματα να σκεφτώ τηγάνι για κρέπες! Ο ελεγκτής με κοιτάει λες και έχω προσγειωθεί από το υπερπέραν και αφου του παίρνει 5 ολοκληρα λεπτά να χωνέψει ότι μια Ελληνίδα έχει έρθει μεσω Τουρκίας στο Αζερμπαϊτζάν με ρωτάει αν είναι η πρώτη μου φορά στη χώρα – όταν απαντώ καταφατικά μου λέει να κοιτάξω σε μία κάμερα με παίρνει φωτογραφία (αν το ήξερα θα ειχα παει τουλάχιστον κομμωτήριο :)), είμαι πλέον διάσημη και στο Αζερμπαϊτζάν, και μου δίνει το το διαβατήριο με την κατάλληλη σφραγιδούλα λέγοντάς μου «καλως ήρθατε» στα αζέρικα που ούτε κατάλαβα πώς είναι. Μέσα στην καλή χαρά πάω προς τον ιμάντα για τη βαλιτσούλα. Ξαναγύρισε ο χρόνος πίσω Ακρα του τάφου σιωπή στο χώρο των αποσκευών διαστάσεων όσο το σαλόνι μου !! Ακόμα κ ο ιμάντας που περιστρέφεται είμαι σίγουρη ότι έχει … σιγαστήρα γιατί δεν ακούγεται τίποτε!
Με τη βαλιτσούλα ανά χείρας κατευθύνομαι προς την έξοδο που με περιμένει η φίλη μου. Αφού διαπραγματευόμαστε τουλάχιστον 10 λεπτά την τιμή του ταξί μέχρι το σημείο που είναι να πάμε, ξεκινάμε. Το ταξί είναι copy paste black type english taxi αλλά σε μπροντοκαφετί χρώμα! H συζήτηση με τον οδηγό όπως και με όλους γίνεται σε άπταιστα ρώσικα δεδομένου ότι οι παλιές αγάπες δεν ξεχνιούνται και εκτός των άλλων αγγλικά στο Αζερμπαϊτζάν ειναι σαν να λες ότι θα μιλήσεις Ελληνικά με τους Κουβετιανούς! Πάντως την ιδέα να εξασκήσω την τουρκική την εγκατέλειψα νωρίς γιατί μπορεί εγώ να τους φέρνω τα ωραία τουρκικούλια μου φρέσκα φρέσκα αφιχθέντα από τη γείτονα και μητέρα-ρίζα των φίλων αζέρων αλλά τις απαντήσεις τους για να τις καταλάβω στο μίγμα αζερικων και τουρκικών μου χρειάζονται επίσημοι μεταφραστές του κράτους και δεν μπορώ να κουράζομαι!
Δρόμο παίρνουμε δρόμο αφήνουμε λοιπόν με το ταξί και εγώ χαζεύω μέσα από το τζάμι το φημισμένο Μπακού! Mε έχουν προετοιμάσει να περιμένω να δώ ένα δεύτερο Ντουμπάι, με τερατώδη κτίρια και φα(νφα)ρ(α)ονικες κατασκευές και εννοείται γεμάτο από φυσικό αέριο και πετρελαιάκι (σε ερώτησή μου αν μπορώ να μεταφέρω ένα μπετονάκι πετρέλαιο από τα duty free για να ζεσταθούμε φέτος τον χειμώνα στην πατρίδα, η απάντηση ήταν δυστυχώς “όχι” και με παρέπεμψαν στο φυσικό αέριο της Socar που τα έχουν κανονίσει λέει με την ΔΕΦΑ και την κυβέρνηση) και μπορώ να πώ ότι δεν έπεσαν καθόλου έξω!
Γιγαντιαία κτίρια τύπου Ντουμπάι με επιτομή την κατασκευή από την φημισμένη Ιρανή αρχιτέκτων Zaha Hadid του Heydar Aliyev Exhibition and Music Center όπου κανείς μπορεί να δεί όλα τα αυτοκίνητα ασφαλείας του πρώην Προέδρου της χώρας Χεϊνταρ Αλίγιεφ (να πω ότι και ο νυν Πρόεδρος Αλίγιεφ είναι και βέβαια από την ίδι αοικογένεια! Oπως καταλάβατε πολύ καλά σόϊ πάει το βασίλειο στην ολιγαρχία-λέγε με με ανοιχτή δημοκρατία- του Αζερμπαϊτζάν Η οικογένεια Αλίγιεφ κατέχει σχεδόν όλο το Μπακού! Οι τράπεζες στην σύζυγο και ο κατασκευαστικός και αναπτυξιακός ελιτίστικος τομέας στον σύζυγο! Oλα μένουν στην οικογένεια κ όλοι είναι χαρούμενοι και ευτυχισμένοι!).
Και όλα αυτά να «συναγωνίζονται» κάποια απομεινάρια του Σοβιέτ (που οι φίλοι Αζέροι έχουν λυσσάξει να τα εξαφανίσουν από προσώπου γης) σε έναν αρχιτεκτονικό και κατασκευαστικό αχταρμά! Πιο δίπλα κτίρια παλιά πριν την επανάσταση του 1917 κάτι σε επαύλεις θα μπορούσε να πει κανείς κατά μήκος της «παραλιακής» ή παραλήμνιας καλύτερα λεωφόρου, σε περίεργη κατάσταση πού αντί να τα ανακαινίζουν και να αναδεικνύουν την αρχιτεκτονική τους τα κρύβουν με πρόσθετες προσόψεις που τις ακουμπούν πάνω στις παλιές σαν πρόσθετα γυαλιά ηλίου σε μυωπικό σκελετό! To πιο εξωφρενικό και κουφό πράγμα που έχω δει ποτέ μου!
(Το Μπακού από παντελώς άγνωστο παγκοσμίως έγινε πασίγνωστο εν μία νυκτί στο πλατύ κοινό λόγω Eurovision το 2012, με τα εντυπωσιακά εφέ και χορευτικά για τα οποία οι Αζέροι ετοιμάζονταν σχεδόν από τότε που άρχισαν να συμμετέχουν στον διαγωνισμό! Ζούσαν και ανέπνεαν για τον στιγμή εκείνη και λέγεται ότι ξοδεύτηκαν τρελλά ποσά για την πραγματoποίησή του! Παίζει να ξεπέρασαν ακόμη και το χρέος της Ελλάδας Η περιοχή όμως την σηκώνει την μεγαλομανία οπότε γιατί να αποτελούν εξαίρεση οι αγαπητοί κατά τα άλλα Αζέροι Το Μπακού με τη νέα και παλιά του πόλη, ιδρύθηκε λέει τον 6ο αι. μ.Χ και το οχυρωμένο κέντρο της πόλης έχει ανακηρυχθεί Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς από την Unesco. Εδώ στο Μπακού έχει γεννηθεί ο μεγαλύτερος τσελίστας του 20ου αι. (και ένας από τους μεγαλύτερους όλων των εποχών) ο κος Mstislav Rostropovich και φυσικά ο φοβερός και τρομερός σκακιστής Γκάρι Κασπάροβ βεβαίως-βεβαίως!
Το όνομα της πόλης λέγεται ότι προέρχεται από το περσικό Baad-kube “باد کوبہ”, και σημαίνει “ανεμοδαρμένη πόλη”, λόγω των πολύ ισχυρών ανέμων και χιονοθυελλων. Επίσης, το Baghkuh, σημαίνει “όρος του Θεού” και οι αραβικές πηγές αναφέρουν την πόλη με τα ονόματα Baku, Bakukh, Bakuya και Bakuye, τα οποία όλα φαίνονται να προέρχονται από το αρχικό περσικό όνομα. Άλλοι πάλι θεωρούν ότι προέρχεται από το ζωροαστρισμό και τη λέξη Baga που σημαίνει “θεός” στα Αβεστάν και στα σανσκριτικά.
Oυφφ, πολλά και μπερδεμένα πράγματα δηλαδή και κουράστηκα ήδη με την ετυμολογία του ονόματος της πόλης οπότε το αφήνω εδώ και δεν ασχολούμαι περαιτέρω.
Κατεβαίνοντας από το ταξί σε ένα πολυσύχναστο σημείο τη νέας πόλης μου κάνει εντύπωση ότι από παντού έρχονται στα αυτιά μου πολύ οικείοι γλωσσικοί ήχοι και αισθάνομαι ότι καταλαβαίνω αζέρικα! Αμ δε … δεν έγινα ξαφνικά γνώστης της τοπικής γλώσσας, αλλά οι φίλτατοι Αζέροι έχουν κοινής ρίζας γλώσσα (κάτι μεταξύ ηπειρώτικων και επίσημων ελληνικών ένα πράγμα) με τους γείτονες Τούρκους, εξ ου και όλα αυτά τα “türκçe” που πετάγονται από δω και από κει. Το ίδιο βλέπω και σε όλες τις πινακίδες. Οπότε αισθάνομαι τυχερή αφού μπορώ να “διαβάζω” και έτσι δεν πρόκειται να χαθώ!

Παρακολουθώ με ενδιαφέρον όλη την προσπάθεια και τη μανία του Μπακουβιανών να μοιάσουν πάση θυσία στη Δύση και στον Δυτικό τρόπο ζωής. Χαζεύω τα ντυσίματα των κυριών κ ο φείλω να ομολογήσω ότι έχω πεθάνει στα γέλια από τα στυλιστικά «εκθέματα» που βλέπουν τα ωραία και μεγάλα μου μάτια. Μπαίνοντας στο σπίτι το μάτι μου πέφτει σε ένα περιοδικό ποικίλης αζερμπαϊτζανικης ύλης κ το ξεφυλλίζω. Απίστευο! Oι διαφημίσεις των τουρκικών σειρών στο Μπακού δίνουν και παίρνουν! Unbelievable! Oι φίλοι μου με ενημέρωσαν ότι περισσότερες είναι οι τούρκικες σειρές και τραγούδια που παίζονται στην αζέρικη τηλεόραση και στο ράδιο παρά οτιδήποτε άλλο είτε ξένο είτε ντόπιο. Και προς επιβεβαίωση όλων «έρχεται» ο κύριος Kıraç (βλέπε μουσική στις “1001 νύχτες”) μόλις ανοίγουν το ραδιόφωνο του αυτοκινήτου! Μεγάλε και Αθάνατε Σουλεϊμάν με τις κατακτήσεις σου και την τουρκική παγκοσμιοποίηση!
Επειδή ακόμη ο ήλιος είναι πολύ ψηλά αποφασίζουμε να βγούμε για μια μεγάλη βόλτα για την πρώτη μέρα μου στο Μπακού. Είμαστε στην πιό in συνοικία της πόλης κοντά στο Sahil Metro και κατευθυνόμαστε προς παραλιακή (ή παραλημνιακή πιο σωστά). Το πρώτο εμπορικό κέντρο Mall Bulevar ξεφυτρώνει μπροστά μας. Κατασκευάστηκε πριν 5 περίπου χρόνια και ειναι η χαρά όλης της μεσοαστικής πρός υψηλή κοινωνίας η οποίας μετά τον κάματο των ψώνιων (οι συνειρμοί δικοί σας) συνεχίζει με βόλτα καταμήκος της Κασπίας Θάλασσας προσπαθώντας να φανταστεί ότι στο τέλος κάπου στον μακρινό ορίζοντα κάποιο Τουρκμενιστάν υπάρχει ίσως. Στην άκρη της παραλιακής στο πουθενά διακρίνω το κέντρο που φιλοξένησε την διάσημη Αζέρικη Γιουροβίζιον το 2012 – να δείτε που στο τέλος οι ντόπιοι θα φτάσουν να ανακυρήξουν εκείνη την ημερομηνία σε εθνική γιορτή!
Συνεχίζοντας τη βόλτα στην ωραία καταπράσινη γεμάτη στυλάτα παγκάκια και μέρη πώλησης φυσικών χυμών φρούτων σε σχήμα ανοιχτού πορτοκαλιού και φτάνουμε πάντα κατά μήκος της Κασπίας στο νέο υπο κατασκευή χάϊ ελιτ συγκρότημα κατοικιών και καταστημάτων όλων των ειδών Port Baku. Κλάμπ γυμναστικής, πολυτελή διαμερίσματα, εστιατόρια, επιχειρήσεις , γερανοί κατασκευής και εμεις!
Σε αυτό το σημείο έκανα την αφελή ερώτηση στη φίλη μου ποιά ειναι η ισοτιμία ευρώ και αζέρικου νομισματος (μανάτ) και κόντεψα να πάθω εγκεφαλικό! To μανάτ λοιπόν το οποίο υποδιαιρείται σε 100 καπίκια (ρωσικά κατάλοιπα) ισούται παρακαλώ με 1 ευρώ! Oι τιμές απο ότι ανακάλυψα στα επόμενα 10 λεπτά είναι εφάμιλλες του Βελγίου και για να φάνε δυο άτομα μία αζερμπαιτζανική “πίτσα”, τρία ορντεβρ τύπου μελιτζανοσαλατα και τζατζίκι και να πιούν 3 ποτήρια κρασί κοστίζει 45 ευρώ!!! Τέτοιο σόκ δεν το έχω πάθει ούτε στο Georges V στο Παρίσι!
Oι φίλοι μου με ενημερώνουν ότι οι Αζέροι είναι τόσο ψώνια που θεωρούν ότι δεν υπολοίπονται σε τίποτε από την υπόλοιπη Ευρώπη και Δύση και ότι πρέπει να συμβαδίζουν και στις τιμές! Πετρέλαιο και φυσικό αέριο σας δίνουμε οπότε και εμείς σας τα παίρνουμε κανονικά και με το νόμο, δηλαδή! Η επίδειξη πλούτου είναι παροιμιώδης στην πρωτεύουσα τη χώρας!
Αφού επί 4 ώρες περπατάμε και διασχίζουμε όλο το μοντέρνο κομμάτι της πόλης, βλέποντας ότι μπορεί να φανταστεί κανείς από κατασκευαστικό οργασμό και θεώρατα κτίρια, περνώντας μπροστά από απίθανα κτίρια και φοβερά πάρκα και λεωφόρους καταλήγουμε για βραδυνό σε ένα Γεωργιανό εστιατόριο υπόγειο από τα καλύτερα από ότι μου είπαν όπου τρώγοντας πολύ λάϊτ (επιπέδου … σπουργιτιού) η τιμή στο τέλος μας ήρθε κατακέφαλα! Αφού αυτές είναι οι τιμές δεν μπορείς να τις αποφύγεις απλώς το παίρνεις απόφαση! (μην ακούσω κανένα να ξαναφωνάζει για την ακρίβεια στην Αθήνα και τις τιμές γιατί στην Αθήνα ξεσκίζεσαι στο φαγητό και πληρώνεις 50-60 ευρώ σε ένα νορμαλ εστιατόριο, ενώ εδώ στο πουθενά πληρώνεις 50 ευρώ για 5 μαρούλια και σε μισή ώρα ξαναπεινάς! – το φυσσάω και δεν κρυώνει βρε παιδιά, μου είναι αδύνατον να πιστέψω τέτοιες τιμές μόνο και μόνο γιατί το Αζερμπαϊτζάν το έχει δεί Αραβας σεϊχης της Κεντρικής Ασίας. Σε ποιόν να το πώ και ποιός να με πιστέψει!)
Αφήνοντας στην άκρη τα αρνητικά γιατί διακοπές είμαστε οπότε κρατάμε μόνο τη θετική ενέργεια επιστρέφουμε σπίτι περπατώντας στο νυκτερινό Μπακού. Το διαμέρισμα είναι στον 10ο όροφο του καλύτερου (από ότι λέγεται) κτιρίου της περιοχής (καλά να είναι οι φίλοι) με θέα σε όλη την Κασπία όπου από το ανοιχτό παράθυρο ακούμε τον παφλασμό του (λιμνο)κύματος. Για κοίτα που θα ξυπνήσει ορομαντισμός εδώ στο Μπακού :)!
Χαζεύοντας δεξιά και αριστερά σκέφτoμαι ότι το Αζερμπαϊτζάν αποκαλείται και χώρα της φωτιάς που είναι και το σύμβολο της χώρας. Ολη η γη της είναι γεμάτη φυσικό αεριο και έτσι η χώρα την έχει δεί πλανητάρχης ενα πράγμα και έχει βαλθει να μεγαλουργήσει και να μάθει στον κόσμο ποιά είναι!
Πολλές αλλαγές έγιναν στη χώρα και αυτό φαίνεται στον πολιτισμό και την αρχιτεκτονική της. Υπέροχα ευρωπαϊκού τύπου κτίρια συμβιώνουν με τερατώδη κτίρια που ξεπερνούν την στρατόσφαιρα και μοντέρνα οικοδομήματα που ο όγκος τους κουράζει μόνο κοιτώντας τα!
Tα αυτοκίνητα στο Μπακού (ποδήλατα μην περιμένει κανείς, δεν ξερουν καν τί είναι) είναι τα τελευταία ευρωπαϊκά μοντέλας, μη μας πάρουν και για φτωχούς, (αν και κάπου κάπου βλέπεις να σε «χαιρετούν» και κάποια ρομαντικά Lada κατάλοιπα άλλων εποχών που έχουν γίνει πλέον vintage!) και διασχίζουν σας τρελλά τους δρόμους! Οι φίλοι αζέροι οδηγοί ειναι τουλάχιστον σχιζοφρενείς! Γι΄αυτό τα υπόγεια περάσματα επιβάλλονται αλλιώς την βγάζεις δεν την βγάζεις!
Bέβαια μή φανταστείτε υπόγεια περάσματα τύπου Ομόνοιας και Εξαρχείων. Ουχί ! Πρόκειται για πραγματικά μουσεία! Γεμάτα μάρμαρο και διακοσμήσεις απο πάνω μέχρι κάτω λιτες και καθαρές είναι η χαρά του πεζού. Το Μπακού κάνει τα πάντα να είναι ευχάριστο στους κατοίκους του και να χαίρονται όλοι (εμένα πάλι όλο αυτό το τέλειο και ο καθωσπρεπισμός με έχει τόσο κουράσει κ εκνευρίσει που κάπως μου έρχεται!). Τέλος πάντων, βγαίνεις από τις υπόγειες διαβάσεις και βρίσκεσαι σε μεγάλα πάρκα με καρουσέλ, με περίπτερα-σχήμα πορτοκάλι που σε δροσίζουν με χυμούς, με εμπορικά κέντρα να «χαζεύουν» την Κασπία και να είναι η χαρά του αζέρου νεόπλουτου καταναλωτή , κυβερνητικά κτίρια σαν παλάτια του 18 και 19ου αι., στήλες φαναριών στολισμένες με χρυσάφια, περιτρανες διακοσμήσεις κτιρίων αιώνων σαν κέντημα, χρυσά συντριβανια να σε δροσίζουν και κάπου εκεί μέσα σε όλο αυτό το.μεγαλείο να ξεπετάγεται και μια ανοιχτή πόρτα ξύλινη σε κατάσταση διάλυσης από παλιά οικία που φωνάζει τα περασμένα της μεγαλεία και «κλαίει» γιατί τώρα της πήραν την δόξα τα νέα και μεγάλα και η μοίρα της είναι αυτή όλων των παλιών οικιών του Μπακού, άμεση κατεδάφιση και ούτε λόγος για ανακαίνιση. Και να κοιτάς τα υπέροχα ταβάνια της, τις κουπαστές της και να σου έρχεται να θέλεις να στραγγαλίσεις τις αρχές του τόπου για την εξαφάνιση όλου αυτού του παρελθόντος!
Στρέφεις μετά το βλέμμα προς τη θάλασσα και βλέπεις το κτίριο της Γιουροβίζιον να σε κοιτάει κοροϊδευτικάκαι να σου λέει «άσε μας κουκλίτσα μου τώρα» με όλα αυτά τα παλιά και διαλυμένα. Εμείς είμαστε μοντέρνοι και ωραίοι! Και η αφίσα του πρώην προέδρου της χώρας του αγαπητού κου Αλίγιεφ (που αναμόρφωσε όπως θεωρούν οι αζέροι τη χώρα μετά την ανεξαρτησία της πριν 20 περίπου χρόνια), της γνωστή οικογένειας που λύνει και δένει και βγάζει όλο Προέδρους και όλοι οι δρομοι έχουν ονόματα της οικογένειας!!, σου χαμογελάει σαν άλλος Σίλβιο Μπερλουσκόνι μετα από επιτυχημένο μποτοξάκι (παίρνω όρκο ότι δεν τα έχει αποφύγει! Πρόσωπο φράπα!), σε έναν από τους κεντρικότερους και πράσινους δρόμους της πρωτεύουσας – είμαι πλούσιος, γοητευτικός και ωραίος και κάνω ό,τι θέλω, ένα πράγμα.

2η μέρα

Η δεύτερη μέρα ξεκίνησε με ήλιο τρελό και δεν βγαζουμε από πανω μας τα γυαλιά ηλίου! Ξεκινάμε, λοιπόν για την συνέχεια της εξερεύνησης της νοτιοκαυκασιακη εξωτική πρωτεύουσα (Παρένθεση: το Μπακού είναι η χαρά της διακριτικής παρακολούθησης και των κυρίων με στολές! Πάντα για το καλό των πολιτών, μην παρεξηγηθώ! Σε κάθε τετραγωνικό μέτρο και από …5 κύριοι με στολές συν ένα κουβούκλιο, υποθέτω για να προφυλάσσονται από τον ήλιο, άλλοι παρακολουθούσαν μέσα από αυτοκίνητα, σου λέει ποιά τρελή παίρνει και γιατί συνέχεια φωτογραφίες, δύο φορές κόντεψαν να μας καλέσουν για επίσκεψη στο αζερμπαϊτζανικό δημόσιο και τις αρχές, η μηχανούλα μου «χαροπάλεψε» άλλες δύο φορές έξω από μια πολύ «ευαίσθητη» πρεσβεία κάποιας πολυαγαπημένης χώρας με ρόδα και κήπους, που είπα ότι μάλλον θα με στείλουν για … vacances νωρίτερα από την εποχή που τις έχω ήδη προγραματήσει! τελικά η σεβάσμια ηλικία μου μάλλον με έσωσε και μου έδωσε άφεση αμαρτιών. Αμαν αυτοί οι φίλοι αζέροι – έχουν κατάλοιπα και καταντάνε νούμερα αλλά παίζουν στο γήπεδό τους και εγώ δεν είμαι κατάλληλα εκπαιδευμένη στις σκληρές συνθήκες του χιονιού του βορρά της χώρας του Βλαδίμηρου και των προγόνων του, οπότε υποτάσσομαι στην εξουσία. Δημοκρατία της τρελής χαράς την χώρα δεν την λες με τίποτε, αλλά προσπαθεί η περίφημη οικογένεια του νυν Προέδρου (ονόματα δεν λέμε ούτε δείχνουμε), που από ότι με ενημέρωσαν είναι η αζερμπαϊτζανική δυναστεία εδω και αιώνες , να γινει Ευρώπη. Εντάξει, το άλλο με τον Τοτό το ξέρουμε; έτσι;; Δείχνω την ανωτερότητά μου και δεν θα εκνευριστώ)
Λοιπόν, ξεκινάει το πρωϊνό μας, περνουμε την κατευθυνση προς την παλιά πόλη και διασχίζουμε ένα πραγματικά υπέροχο πάρκο με το όνομα «Το πάρκο των πηγών» (το οποίο υπέστη ανάπλαση τελευταία και οφείλω να ομολογήσω ότι ειναι καταπληκτικό. Δεδομένου ότι το Μπακού δεν έχει και τεράστια αποθέματα πρασίνου (σε σχέση με τα αέρια αποθέματα ) κατασκευάζουν όπου μπορούν πάρκα και πρασινάδες και συντριβάνια και είναι όλα ωραία καθαρά και δροσερά και όλοι είμαστε μια χαρούμενη ευτυχισμένη οικογένεια με έναν αγαπητό “πατερούλη” . Και εκεί που είμαστε όλοι μέσα στα γέλια και τσουπ φωτο απο δώ με τη μια πηγή και τσουπ φωτο με την άλλη πηγή, ακούω κάτι μουσικές και τραγούδια τόσο οικεία που νόμιζα ότι βρισκόμουνα στην οδό Ερμού! Στήνω αυτί και παθαίνω σόκ, ασπρίζω και έκανα μέχρι και τον σταυρό μου! O Αντώνης Ρέμος στο διαπασών σε ένα από τα πιό in καφέ να άδει και να μερακλώνει τους «ιθαγενείς» με το «Μα δεν γίνεται» !! (…υποτίθεται πως σε ξεπέρασα μα δε γίνεται …). Κόκκαλο εγώ στη μέση του πάρκου προσπαθώντας να το ξεπεράσω ! Καλά που δεν έχει μύγες αλλιώς όλες θα είχαν βρει καταφύγιο στο στόμα μου.
Για κοίτα που σε λίγο θα ανοίξουν και μπουζούκια στο Μπακού!
Συνέρχομαι, παίρνω βαθιές αναπνοές και συνεχίζω τον περίπατο στο μοντέρνο και πολύ ανωτάτου αυτό μέρος του Μπακού για να βγώ στην παλιά πόλη. Βλέπω το κτίριο της Βιβλιοθήκης με υπέροχη αζερική αρχιτεκτονική, με όλους τους ντόπιους ήρωες και φημισμένους (συγνώμη παιδιά αλλά ούτε τους ξέρω ούτε με ξέρουν, ζήσαν μια καλή ζωή τότε στα χαρέμια και στα παλάτια κάνανε υπεροχα σαράγια και παλάτια αλλά τα ονόματά τους μου είναι εντελώς άγνωστα και δυσκολοπρόφερτα που τον μόνο που συγκράτησα ήταν ο κος Τζαφάρ Τζαμπαρλί κάτι μεταξύ λουκ σουλτάνου και πασά. Toυς έχουν όλους σε τεράστιες φώτος μέσα στα τζάμια του κτιρίου και πάνω από τις φώτος έχουν και το άγαλμα του καθενός, εντυπωσιακό, χρωματιστό, λίγο κιτσάτο, πάντως μένω ευχαριστημένη – δεν θέλω πολλά πολλά μαζί τους ξένοι άνθρωποι!)
Προχωρώ λίγα μέτρα και μπαίνω σε ένα σουπερ-μάρκετ τεράστιο μέσα σε ένα πολύ ωραίο σαν έπαυλη κτίριο. Και εκεί ξαναμένω για δεύτερη φορά με το στόμα ανοιχτό και προσπαθώ να καταλάβω ότι αυτό που βλέπω είναι όντως σουπερ μάρκετ και όχι το Ανάκτορο του Μπάγκινχαμ! Τί μάρμαρα, τι αραβουργήματα, τί πολυέλαιαοι, τί ζωγραφισμένα με φρεσκο ταβάνια, τί το ένα τί το άλλο τί τζάμια τί πορτες τί κουπαστές! Σούπερ μάρκετ! Μου έρχεται να βάλω τα κλάματα από τα νεύρα μου! Oταν σκέφτομαι ότι εγώ πάω στον Σκλαβενίτη και είναι σαν να μπαίνω σε αποθήκη τροφίμων στον 1ο παγκόσμιο πόλεμο!
Eίπαμε όλα ειναι τεράστια εδώ, όλα χτυπητά πολυτελή, όλα μεγαλομανιακά αλλά αυτό με ξεπερνά! Αν με ακούει ο κος Βασιλόπουλος τον θερμοπαρακαλώ να κάνει το Τατόϊ τέτοιο ίδιο σούπερ μάρκετ και δέχομαι να πηγαίνω να του κουβαλάω τα καφάσια με τα πορτοκάλια! 🙂
Δύο απανωτά « χτυπήματα» σε διάστημα 15 λεπτών είναι πολλά ακόμη και για μένα!
«Αποκαρδιωμένη» (και αισθάνοντας να είμαι για τα αζέρικα στάνταρντ μία φτωχή και μίζερη τουρίστρια που κατέβηκε από τα γκράβαρα) παίρνω τα πόδια μου και ξεκινώ για πιό κάτω…
Συνεχίζουμε τη βόλτα από την παραλιακή πλευρά με την τεράστια δενδροφυτεμένη και καταπράσινη μπουλβάρ να αγναντεύει την Κασπία σε απόσταση 100 μέτρων από τα πόδια μας, περνάμε έξω από τον σπίτι που μένει ο Πρέσβης της ΕΕ στο Μπακού (δεν το συζητώ… μια έπαυλη με θέα την Κασπία … και να μου ξαναγίνομαι τα νεύρα κουρέλια!). H παραλιακή μπουλβάρ είναι γεμάτη από παλιά οικήματα και επαύλεις του 19ου αιώνα που άλλα τα ανακαίνισαν αρα είναι αυθεντικά και άλλα τους κότσαραν μια μοντέρνα με παλιά στοιχεία πρόσοψη, την κόλλησαν πανω στο παλιό κατά την προσφιλή τους μέθοδο και την έχουν κάνει πιά την λεωφόρο σωστή Κυανή Ακτή!
Με αυτές τις «μαύρες» σκέψεις φτάνω στην παλιά πόλη και εισέρχομαι στη περίοδο των 1001 νυχτών παρέα με παλαιολιθικές κατασκευές, αγαλματάκια, πέρσες σάχηδες, οθωμανούς σουλτάνους, μογγόλους βασιλείς-χαν, χανούμισες και αφέντρες και ό,τι είχα φανταστεί κάθε φορά που έβλεπα και άκουγα για την παλιά ιστορία αυτής της περιοχής του νότιου Καυκάσου και όλων των μεγαλειωδών οικοδομημάτων, τζαμιών, διακοσμήσεων, σαραγιών …
Αν έσκαγε μύτη ο Τζένγκις Χαν και ο άρχοντας Τζαφάρ από καμιά γωνία δεν θα μου έκανε καμία εντύπωση! Eξαιρετικά διατηρημένη η παλιά πόλη (Icherisheher – Walled city), η οποία κατοικείται από την παλαιολιθική εποχή (για όνομα του Θεού!) και διατηρείται ολόκληρη μέχρι σήμερα, κατασκευάστηκε τον 12ο αιώνα. Μέσα σε όλο αυτό το μεγαλούργημα δεσπόζει ο Πύργος της Παρθένου (Giz Galasi – Kiz Kulesi) που χτίστηκε τον 8ο-7ο αι π.Χ και ανακαινίσθηκε στον 12ο αι. μ.Χ, και το Παλάτι Shirvanshakh Sarayi που χτίστηκε τον 15ο αι. Εντάξει ο κος Σιρβάν Σάχης είχε γούστο δεν μπορώ να πώ τίποτε! Ολη η παλιά πόλη , όλα τα μνημεία όλα με την γνωστή αρχιτεκτονική και διατηρώντας τα γήινα χρώματα των τοίχων του τότε. Η πρώτη μου αντίδραση όταν το είδα ήταν ότι είμαι κάπου σε ενα Ιμαρέτ ή στο Αλκαζάρ στην Ισπανία! Kάποιος μου είχε πεί ότι εδώ λένε πως μπορείς να δείς κομμάτια όλων των πολιτισμώ και όσων βλέπεις στην Ευρώπη και τον είχα σχεδόν βρίσει!
Αφού έκανα και το απαραίτητο shopping για σουβενίρ (σιγά μην ξανάρθω στο Αζερμπαϊτζάν) πήρα με τους φίλους (οι οποίοι είχαν αρχίσει να κόβουν φλέβες από τη βαρεμάρα τους … πόσες φορές πια θα δείς το σαράυ, το τζαμί και τον πύργο της κοπελίτσας που αυτοκτόνησε από την ταράτσα του πύργου ως άλλη Σουλιώτισα για να μην ατιμαστεί – oρίστε από που επαιρναν ιδέες οι ελληνικές ταινίες του ΄60 – από τον κάφρο γαμπρό που ήθελε να της δώσει ο σκληρός πατέρας! Τέλος πάντων, πάντα και παντού τα ίδια! Ατιμη κοινωνία!
Tελειώνοντας λοιπόν από την παλιά πόλη Μνημείο της Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ουνέσκο και όλες τις επαύλεις και τα μεγαθηρια μεγαλειώδη οικοδομήματα του Μπακού-wannabe Ντουμπάι, Εμιράτα κλπ, αποφάσισα ότι αυτό δεν είναι ούτε το Μπακού που έχω στο μυαλό μου ούτε αυτά που έχω ακούσει. Πολύ πολυτέλεια, πλούτος και Ευρώπη-λούκ μου έπεσαν μαζεμένα και κάπου δεν κολλάει. Αφού συζητώ με τους φίλους μου, μου λενε ότι θα πάμε να μου δείξουν και κάποιες άλλες γειτονιές πιό «λαϊκές».
Μέσα στην καλή χαρά ξεκινώ για να δω επιτέλους πως ειναι το Μπακού και οι «άλλες» συνοικίες του πίσω από την πολυτελή και γεμάτη ανάπτυξη και μεγαλομανία πρόσοψη που έχουν καταστρέψει τα πάντα όσον αφορά την ιστορία της πόλης! (δυστυχώς το Αζερμπαϊτζάν και δη το Μπακού δεν θέλει να έχει καμία απολύτως σχεση με το «παρελθόν» -η μετάφραση της λέξης δικής σας  – και όσα αυτό πρεσβεύει πριν την ανεξαρτησία της χώρας τα τελευταια 20 χρόνια. Πραγματικά απίστευτο!).

3η μέρα

Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω και κατευθύνομαι προς τις λαικές γειτονιές γιατί τοσος πλούτος μου παρέπεσε βαρύς και δεν χωνεύεται ούτε με 5 σόδες! Kατευθύνομαι προς την γειτονιά με το όνομα όπως μου είπαν Σοβιέτσκι (κατάλοιπο και αυτό εννοείται -. η γειτονια πηρε λεει το όνομά της από ενα δρόμο που είχε αυτό το όνομα τότε επί ρώσων επαναστατών (φτου πιπερι, δεν αναφέρουμε εδώ τέτοια χωρίς να φτυσουμε τον κόρφο μας 3 φορές). Βέβαια ολα αυτά άλλαξαν από ότι με ενημέρωσαν περιχαρείς οι πληροφοριoδότες όταν οι κακοί έφυγαν κ οι καλοί «ιθαγενείς» έγιναν ανεξάρτητοι και πήραν το αίμα τους πίσω. Είμαι σίγουρη ότι αν γινόταν να ανατινάξουν εν μία νυκτί ότι θυμίζει 1917- 1990 θα το έκανα χωρίς δέυτερη κουβέντα! (Στην άλλη πλευρά της πόλης που υπάρχουν ήδη μεγαλειώδη κτίρια, ξενοδοχεία, ουρανοξυστες, πάρκα και ό,τι βάλει ο ανθρώπινος νούς, κατεδαφίστηκαν περίπου 150 σπίτια-επαύλεις και maisons de maïtre χτισμένα στα τέλη του 19ου αι. γύρω στο 1880! Tί να πω … τράτζικ …
Σε αυτή τη συνοικία λοιπόν για την οποία δεν βρίσκει κανεις και πουθενά τίποτε από πληροφορίες, όχι μόνο γραπτά αλλά ούτε και προφορικά, υπήρχε κολλητά και η παλιά εβραϊκή συνοικία, για την οποία επίσης δεν υπάρχει τίποτε. Ολοκληρα τετράγωνα εγκαταλελειμένων κτιρίων ή κτιρίων ετοιμόρροπων που υποκατοικούνται αλλά που διατηρούν ακόμη πολλα από αυτά την άιγλη της παλιάς του δόξας.
Βλέπεις κτίρια από το 1901, 1916, 1884, 1892 …. ερείπια. Ακόμη και το κτίριο του χαμάμ (εβραϊκό κτίριο στο οποίο στο δάπεδο μπαίνοντας μέσα βλέπεις το άστερι του Δαυιδ) είναι υπό κατάρρευση (κανεις δεν ξέρεις αν τελικά σωθεί ή όχι, απο αυτά που με έμαθα απο «επίσημα» χείλια δεν ειναι και πολύ φαν του να το κρατήσουν γιατι θέλει πολλά για συντήρηση και σιγά τωρα που θα συντηρούμε σαβούρες! (η μετάφραση της απάντησης είναι δική μου)
Κοντα λοιπόν εκεί είναι και ο δρόμος όπου βρίσκεται το σπίτι που γεννήθηκε και έζησε (μέχρι πότε θα σας γελάσω δεν έχω ιδέα ούτε εγώ ούτε αυτοί που ρωτήσαμε! παρότι ειναι ανοικτό για επίσκεψη εμείς δεν μπήκαμε λόγω πίεσης χρόνου – συγνώμη κε Ροστροποβιτς, την άλλη φορά από ότι μας είπαν το δικό σου σπίτι θα τη γλυτώσει και δεν θα γίνει πάρκο… Εχουν λύσσα με τα παρκα και το πράσινο να το σημειώσουμε … οικολογική συνείδηση δεν παίζει με τίποτε αλλα είπαμε πρέπει να δείχνουμε Ευρώπη). Και ο δρόμος που βρίσκεται το σπίτι έχει το όνομά του. Από τις εξαιρέσεις, γιατί ολοι οι δρόμοι του Μπακού τιμούν την γνωστή οικογένεια!
Με την καρδιά καταπλακωμένη από την εγκατάλειψη και το μέλλον που επιφυλάσσεται σε αυτή την τόσο ωραία και γραφική συνοικία (για να μην μακρυγορώ, ΟΛΑ ανεξαιρέτως τα σπίτια και κτίρια και επαύλεις θα κατεδαφιστούν και στη θέση τους θα γίνουν πάρκα και λεωφόροι και όλα τα φαραωνικά σχέδια που έχουν συλλάβει τα μεγάλα ντόπια μυαλά!! Κρατάμε ευχαριστημένο τον κόσμο και του δίνουμε δόξα και μεγαλεία για να μην μας πρήζει και ζητάει “άλλα” που δεν θέλουμε να δώσουμε!), κατευθυνόμαστε πάλι μέσα από την παλιά πόλη να ξαναθαυμάσουμε τα παλάτια των Χαν και των Σάχηδων και των χαλίφηδων και να κατευθυνθούμε για να πάρουμε και τίποτε να φάμε μην πεθάνουμε και στην πείνα στο σουπερ μαρκετ-μουσείο.
Με την σακουλίτσα μας ανα χείρας («φτωχικά» πράγματα γιατί όπως είπαμε στην «Ελβετία» του νότιου Καυκασου θέλεις τουλάχιστον ένα μισθό για ένα μπουκάλι γάλα), στρίβουμε στο στενάκι και κατευθυνόμαστε προς το σπίτι-έπαυλη-παλάτι του κου Ταγκιγιεφ, που σήμερα φιλοξενείς το Εθνικό Μουσείο Ιστορίας του Αζερμπαϊτζάν και που νομίζω ότι από τοτε που άνοιξε για το κοινό δνε πρέπει να το έχουν επισκεφθεί πάνω από εκατο άνθρωπο! Σήμερα υπήρχε ο φοβερός αριθμός των 10 επισκεπτών! Oι υπάλληλοι είναι υπερτριπλάσιοι των πισκεπτών, αφού να φανταστείτε ότι σε καθε αίθουσα ήταν ένας επισκέπτης και 3 υπάλληλοι! “Σκληρή” η ,δουλειά του εργαζόμενου στο μουσείο το ομολογώ!
Λοιπόν, ο κος Χατζη Ζεϊναλαμπντιν Ταγκίγιεφ είναι για το Αζερμπαϊτζάν ότι ήταν ο Τζέι-Αρ Γιούιν για το «Ντάλλας» (το θυμομαστε όλοι, έτσι δεν είναι;). Ο εθνικός «πετρελαιάς»! Oποτε με τα πετρολεφτά του έκανε ότι ήθελε. Eχτισε λοιπόν αυτό το φτωχικο κονάκι το διακόσμησε και το επίπλωσε με ότι καλύτερο κυκλοφορούσε τότε στο τέλος του 19ου αι. στην Ευρώπη και το έπαιζε μεγάλος και τρανός «αρμέγοντας» πετρέλαιο και πουλώντας το. Οταν ο κος Ταγκίγιεφ έφυγε από τον μάταιο τούτο κόσμο, το σπίτι «κοκκίνσε» και μετά την απελευθέρωση το πήραν πάλι πίσω οι «ιθαγενείς» και το κάναν το εθνικό τους ιστορικό μουσείο. Eχει μέσα ευρήματα από την παλαιολιθική εποχή της περιοχής (γιατί έχουμε ιστορία εδώ δεν είμαστε όποιοι και όποιοι), πίνακες με μάχες και συναντήσεις από τον Μέγα Αλέξανδρο μέχρι τον τσάρο, την ενδυματολογική μόδα διαφόρων εποχών, μέχρι και μπουρκα χρυσοποικιλτη έχει (τώρα πως έβλεπαν αυτές οι έρμες οι κυρίες κανείς δεν ξέρει), αθλητικές φόρμες και σπορ της εποχής των χαν κ των σαχηδων, σοβιετικής εποχές δόξας των μεγάλων μυαλών της χώρας στην τεχνη και την επιστήμη, ισλαμικές επιδράσεις, και τα δωμάτια όπου κοιμοταν, δεξιωνόταν και έπαιρνε το τσάι του ο κυρ-Ταγκίγιεφ. Αλλο να σας τα λεω αλλο να τα βλεπεται! Oι Βερσαλλίες ωχριούν.
Μπουχτισμένη πιά από ολα τα χρυσα (αν ξαναδώ χρυσό θα αρχίζω να ουρλιάζω!!), βγήκα στον καθαρό αέρα (φυσάει μονίμως στο Μπακού 365 μέρες το χρόνο!) και με τους φίλους αποφασίσαμε να πάμε προς την πλευρά που είναι η πιό ψηλή στον κόσμο σημαία (να την βλέπουν όλοι οι κακοι τριγύρω και να σκιάζονται!), το Προεδρικό Μεγαρο, το μνημείο των Ηρώων (κάποιοι ντόπιοι που σκοτώθηκαν όταν εισέβαλαν τα ρωσικα τανκς), το μνημείο και το τζαμί – ωραιότατο πάντως – «δώρα» προς την «αδερφή» Τουρκίας για να τους τιμήσουμε για τη βοήθεια που μας έδωσαν και το αίμα που έριξαν για να μας σωσουν τότε, και τους φημισμένους και σήμα κατατεθέν του Μπακού δίδυμους πύργους σε σχήμα φλόγας!
Δεν ξέρω πόσες σκάλες ανεβήκαμε μέχρι εκεί, μπορεί και 300! (καλά που είχα ανέβει μικρή στο … Παλαμίδι και είμαι σε φόρμα).
Η θέα της Κασπίας και τη πόλης από ψηλά εντυπωσιακή! Μπόχαλη της Ζακύνθου δεν τη λες, αλλά για τα εδω δεδομένα καλή είναι. Ολα τεράστια και θεόρατα και νομίζεις ότι είσαι σε έργο επιστημονικής φαντασίας! Μα δεν κουράζονται αυτοί οι άνθρωποι να τα βλέπουν κάθε μέρα;;;
Νισάφι πιά με τα υπερφυσικά σε τόσο ύψος, είπαμε να κατέβουμε και να περάσουμε να ρίξουμε μια ματιά και στο Κτίριο της Κρατικής Φιλαρμονικής που είναι έξω από τα τείχη της παλιάς πόλης και μέσα σε ένα ωραιότατο πάρκο όπου δεσπόζουν τα χρυσάφια παντού και τα συντριβάνια και αυτό σε μαύρο και χρυσό! Περάσαμε και από ένα πέτρινο συντριβανάκι το οποίο ήταν διακοσμημένο με όλα τα ζώδια (μου άρεσε, μου άρεσε το ομολογώ δημοσίως! Αποθανάτισα και το ιστορικό ζώδιο μου …τον Τοξότη), περάσαμε από την Αρμένικη Εκκλησία που είναι σε μια γωνιά του πάρκου των πηγών (τώρα πως έχει ξεμείνει εκεί η εκκλησία με τόσο μένος που έχουν οι «ιθαγενείς» για τους γείτονες αρμενέους λόγω γνωστών «κατοχών» και «κλειστών» συνόρων δεν το καταλαβαίνω αλλά δεν θα χαλάσω περισσότερη φαιά ουσία! “σπίτι” τους είναι ας κάνουν ό;τι θέλουν.
Με τα πόδια να έχουν γίνει σαν μπουκάλες, και καθοδόν για το σπίτι, σταματούμε σε ένα καφέ για ένα γλυκακι κ παγωτάκι. Κατι γνωστο μου έφερε στο μυαλό όταν μπήκα μέσα (δεν είχα προσέξει και το όνομα απο έξω). Ηταν το περίφημο Mado! Γνωστή φηισμένη τούρκικη αλυσίδα που οι γειτονες μας στην άλλη πλευρά του Αιγαίου έχουν περί πολλού και έχουν ανοίξει και «παράρτημα» στο αδερφάκι Αζερμπαϊτζάν. Και δίπλα ένα Mid-point καφέ! Χμμ …νομίζω ότι η Βασιλεύουσα με καλεί!

Αναχώρηση

Τελευταίο πρωϊνό στο Μπακού και καθοδόν για το αεροδρόμιο συζητώντας με τον ευγενικό νεαρό ταξιτζή εις άπταιστον αγγλική (! δεν το λες κ συνηθες στο Αζερμπαϊτζαν αυτό :)), τον παρατηρώ και «ρίχνω» μια ματιά επιβεβαιωσης στην εντυπωση που μου άφησαν οι Μπακουβιανοί/ές και η τοπική κοινωνία.
Tο πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό περιέργως αλλά όχι τυχαίως είναι οι …κινέζοι και οι ιάπωνες που μοιάζουν όλοι ίδιοι!
Οι μπακουβιανές νέες κυρίες και δεσποινίδες έχουν όλες μία κοψιά . Η μία πιστή αντιγραφή της άλλης!. Τα ίδια ρούχα, όλα μεσα στην τελευταία μόδα με κιτς πιτσιλιές εκατέρωθεν να μην ξεχνάμε και από που προερχόμαστε, τα ίδια μακρια μαλλιά, το πιό κοντό μάκρος φτάνει στη μέση της πλάτης και το πιό μακρύ παίζει να αγγίζει κ το γόνατο (υποθέτω είναι το απόλυτο αξεσουάρ θηλυκότητας στη χώρα!) Βαμμένες όλες λες και πάνε στο γάμο του δεσπότη και απαραιτήτως με ένα κινητό στο χέρι ή στο αυτί!
Περπατάνε από το πρωϊ μέχρι το βράδυ πάνω στα 20ποντα τακούνια τους (αλλο απίστευτο που μόνο εδώ βλέπεις σε τέτοιο βαθμό), και βολτάρουν στην παραλιακή περατζάδα της Κασπίας για να «βρούν» γαμπρό. Δεν αστειεύομαι καθόλου!
H νοοτροπία της κοινωνίας μάλλον θυμίζει ελληνική κοινωνία της δεκαετίας του …΄60…
Οι μεγαλύτερες κυρίες είναι ή πιστά αντίγραφα των «ένδοξων» ημερών του σοβιέτ ή καρικατούρες από τον … καιρό των τσιγγάνων Δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια μου γιατί μου έρχεται αυτόματα στο μυαλό η Μαρούσκα και η Ντένη Μαρκορά των «Δύο ξένων»! 🙂
Οι μπακουβιανοί νέοι κύριοι είναι να τους παίρνεις ως specimen από κάτι εξωγήινο χαχαχαχα. Μαυριδεροί, μαλλί, γυαλί και παντελόνι Lee ή οτιδήποτε άλλο λουσάτο κυκλοφορεί από αρμάνι και πάνω, στενο οπωσδήποτε, και παπούτσι μυτερό να σκοτώνει κατσαρίδα στο χιλιόμετρο!
Οι μεγαλύτεροι όπως και οι κυρίες είναι άξια τέκνα «παλιοσοβιετικής» μόδας ανακατεμένει με μοντέρνες πινελιές και … χρυσά δόντια.
Tα κοσμήματα πάνε σύννεφο και στους αρσενικούς και στους θηλυκούς oλων των ηλικιών.
Από θρησκεία είμαστε όλοι κοσμικοί γιατι 70 χρόνια σοσιαλισμού μας «καθάρισαν» από θρησκευτικές αντιλήψεις. Τζαμάκια βέβαια έχουμε έτσι ενα δυο διακοσμητικά, φτιάξαμε παρεπιμπτόντως και το μεγαλύτερο στην περιοχή του Καυκάσου Ισλαμικό Κέντρο με χρυσούς και τρούλλους και κεντητα αραβουργήματα, έτσι για να σκάσουν οι … απέναντι! Εχει ξεμείνει και καμια χριστιανική εκκλησία που μάλλον δεν λειτουργει και έτσι έχουμε όλες τις θρησκευτικές ατραξιον μαζεμένες για να δίνουμε την καλή εντύπωση!
Οταν δε, βλέπουν γυναίκα να φορά μαντήλα ή τσαντορ (υπάρχουν καποιες ναι) γίνονται Τούρκοι, Μογγόλοι και Πέρσες στρατηλάτες μαζί, τρία σε ένα! Τις κοιταν με μισό μάτι και αν μπορούσαν θα τους έβγαζαν και τα ρούχα!
Είναι τόσο κολλημένοι να μοιάσουν στη Δυση που ακόμη και τα νομισματά τους χάρτινα και κέρματα είναι αντιγραφα του ευρώ! Από ότι μου είπαν ο ίδιος που έφτιαξε τα χάρτινα ευρώ ευρωπαίος σχεδιαστής έκανε και τα δικά τους! Μια «χωριατοπούλα» που ονειρεύεται να γίνει «αριστοκράτισσα» ενα πράγμα.

Μουσική …. το αφήνω… είναι πολύ πονεμένη – για τα ώτα μου – ιστορία.

Φαγητό, μάλλον προς βαρύ θα έλεγα, αν και εγώ ως μίζερος άνθρωπος στο φαγητό αρκέστηκα σε αυγά με ντομάτες και ωραίες σαλατίτσες Εντάξει δεν θα κάνω γαστρονομία στο Αζερμπαϊτζάν, μην τρελλαθούμε κιόλας.
Από καθαριότητα αν πω ότι έχω παράπονο θα πέσει όλο το … πετρέλαιο της χώρας να με κάψει! Στους δρόμους δεν βλέπεις ούτε υποψία πυτιρίδας … γιατί αλλιώς υποθέτω τους «μαύρους» τους εργάτες θα τους φάει το πράσινο χώμα που καθαρίζουν ! Θέλω σκουπιδάκια τώρα! Δεν μπορώ άλλη “ελβετική” καθαριότητα!
Xαζεύοντας έξω από το τζάμι του ταξί καθόλη τη διαδρομή διάρκειας περίπου μισής ώρας είναι εντυπωσιακό ότι κατά μήκος του δρόμου και όσο παει το μάτι σου αυτο που βλέπεις είναι χιλιάδες πύργοι πετρελαίου και αγωγοί φυσικού αερίου !
Και κάπου στα αριστερά πετάγεται σαν φλόγα μέσα από τη γή το νέο κτίριο της Socar (την γνωρίζουμε όλοι νομίζω) που σε λίγο θα αγγίξει και αυτο τον ουρανό!
Kατασκευαστικός οργασμός εκτός πόλης λόγω των Ευρωπαϊκών Αγώνων 2015 και όλη η πόλη κινείται στους ρυθμούς τους! Ετοιμο το πανυψηλο μεγαλειώδες υπερμοντερνο «ξενδοχείο» που θα φιλοξενήσει όλους τους αθλητές! Ο,τι και να φανταστείτε είναι λίγο!
Με αυτά και με αυτά φτάνουμε στο αεροδρόμιο που έχει και νέο τερμιναλ τωρα αλλα απο κει πετανε μόνο για Μόσχα … γιατί δεν ξέρω αλλά θα κοντρολάρω την περιέργειά μου και δεν θα ρωτήσω!
Στο παλιο τερμιναλ πια εγώ, που απέξω ειναι κούκλα και από μέσα κάτι μεταξύ Ελληνικού στα τελευταία του και αερολιμένας Αλεξανδρούπολης στα χάι του , και αρχίζει ο γολγοθάς των 5 ελέγχων: 1oς έλεγχος βαλιτσα, τσαντα κ επιβάτης, 2ος έλεγχος διαβατήριο και εισιτήριο, τρίτος έλεγχος τσεκ ιν, τέταρτος έλεγχος πάλι βαλιτσα, τσάντα και επιβάτης και διαβατήριο, πέμπτος και τελευταίος – αμάν μπαϊλντισα – διαβατήριο, φωτογραφία για την έξοδο – ευτυχώς αυτή τη φορά είχα φτιάξει το μαλλί – σφράγισμα της βίζας και καλό σας ταξίδι!
Η ησυχία χαρακτηριστική, τα κουβούκλια σαν να περνάς τα σύνορα με τη Ρωσία en plein soviet, μια μικρή πορτίτσα ανοίγει να περάσει ο ταλαίπωρος ταξιδιώτης που ξαναβλέπει όλους του κυρίους με τις πράσινες ατσαλάκωτες στολές και σιρίτια να ξανακαμαρώνουν σαν διάνοι! Τί να πείς, καθένας με τα έθιμά του ! Αντε ρε Ιωσήφ με τα κατάλοιπά σου, που ταλαιπωρούν τον κόσμο!
Η ευγένεια των αζέρων δεν μπορώ να πώ ότι είναι και παροιμιώδης. Με το ζόρι σου απαντούν , όσο για πληροφορίες καλυτερα να τους σκοτώσεις!
Παρόλη τη βαριεμάρα της η αεροσυνοδός στο τσεκ ιν με ενημέρωσε ότι υπάρχει και λαουντζ όπου μπορώ να περιμένω κ ότι όλο το αεροδρόμιο έχει ελεύθερο wi-fi ακόμη κ στις τουαλέτες!
Κατευθύνομαι στο λάουντζ σίγουρη ότι θα πρεπει να περιμένω κάτι αντίστοιχο του αεροδρομίου και παθαίνων σοκ! Καλαίσθητο, μινιμαλ, μοντέρνο, φωτεινό με ωραίους άνετους καναπέδες και πίνακες που σκέφτηκα ότι μάλλον έχω διακτινιστεί κάπου στην Ιταλία και δεν το έχω καταλάβει
Πριν επιβιβαστώ και αποχαιρετήσω και τυπικά το Μπακού «των ανέμων» είπα να ρίξω μια ματιά στα χαβιαράκια των duty free να δοκιμάσω λίγο. Κάποιοι τούρκοι συνταξιώτες που με είδαν να ψάχνω με ενημέρωσαν ότι δεν υπάρχει γιατί λεει είναι δυσέβρετο (εμ, βέβαια η Κασπία έχει γίνει η … χωματερή Λιοσίων οπότε που να επιβιώσει και η κατακαημένη η μουρούνα για να βγάλει χαβιαράκι) και θα πρέπει να πουλήσεις το σπίτι σου για να το αγοράσεις (σε πολύ ελεύθερη μετάφραση!). Ετσι λοιπόν και επειδή δεν έχω τέτοιες μεσητικές προθέσεις είπα «αντε στο καλό» στο χαβιαράκι, πήρα την τσαντούλα μου και συνάμενη κουνάμενη κατευθύνθηκα στην πύλη για να επιβιβαστώ στο αεροπλάνο.
Αντε γειά σου λοιπόν Μπακού και καλή συνέχεια με τα μεγαλουργήματά σου ! Mη μου κακιώσεις αλλά δεν νομίζω ότι θα τα ξαναπούμε για τα επόμενα 50 χρόνια 🙂

About Efterpi Verigaki

Γυρίζουμε, φωτογραφίζουμε και γράφουμε, σατυρίζουμε και σχολιάζουμε!
Gallery | This entry was posted in Ταξίδια and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s