Διακοπές με μυρωδιά Κρήτης

Η ζωή στον Κρητικό παράδεισο κυλάει σαν ταινία του ’50-60-70. Αργή, ήρεμη, γλυκιά, μυρωδάτη, γοητευτική. Όλα είναι όμορφα, όλα είναι καλά κι ας μην είναι όλα καλά. Όμως διαλέγω να κρατώ μόνο τα όμορφα που είναι περισσότερα. Αισθάνομαι σαν να γίνομαι πάλι 5 και 10 χρονών και να γυρνάω στο χωριό (που δεν έζησα ποτέ) τα καλοκαίρια.

Σητεία, Λασίθι, Κρήτη

Πάντα ζήλευα λίγο τα παιδιά που πήγαιναν τα καλοκαίρια στα χωριά τους. Εγώ το χωριό το γνώρισα μεγάλη, πολλή μεγάλη, πολλή ενήλικη. Και ως ενήλικας δεν μπορείς να συμπεριφέρεσαι όπως  ένα παιδί στα πέντε του ή στα δέκα του. Μπορείς όμως να αισθανθείς δέκα φορές περισσότερο να σε πλημμυρίζει αυτή η αγάπη για τα πάτρια. Να την καταλαβαίνεις και να τη νιώθεις δέκα φορές περισσότερο από ότι ένα πιτσιρίκι.

Παραλία Σητείας

Το πρωϊ θα χαθείς στα κυματάκια και στην άμμο της παραλίας, περιτριγυρισμένη από δεκάδες ντόπιους σύντεκνους. Οι περισσότεροι δεν σε ξέρουν, τους περισσότερους δεν τους ξέρεις, όμως γίνεστε μια παρέα και νιώθεις ότι πάντα ήσουν κάπου εδώ απλώς απουσίαζες σωματικά. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα παρελθόντα χρόνο, σαν να είσαι κομμάτι μιας ελληνικής ταινίας στην εξοχή, μόνο που σήμερα οι εικόνες έχουν χρώμα και δεν είναι ασπρόμαυρες. Νομίζεις οτι κάποια στιγμή θα δείς στην παραλία και τον παππού να βγαίνει από τη θάλασσα με το μαγιό και να έρχεται να σε παίρνει αγκαλιά, ζωντανεύοντας τη φωτογραφία που έχεις στο άλμπουμ σου, μια εικόνα πριν “αμέτρητες” δεκαετίες.
Οι καρέκλες και τα τραπεζάκια της ταβέρνας δεν αλλάζουν στο ελάχιστο την εικόνα της φωτογραφίας εκείνης που είχα δεί σε ένα λεύκωμα των αρχών της δεκαετίας του ΄70. Είμαι σίγουρη ότι σε λίγο θα στηθεί μέχρι και γλέντι στην παραλία και θα αρχίσουν να σέρνουν τα βήματά τους στον κρητικό χορό. Ζηλεύω αυτούς που χαίρονται τον τόπο όλο το χρόνο κι ας μουρμουρίζουν και ας παραπονιούνται ότι είναι απομονωμένοι. Χαίρομαι τους συγχωριανούς που περιμένουν κάθε χρόνο ανυπόμονα να μαζέψουν τις ελιές, κομμάτι της ζωής τους, και να ευχαριστηθούν την ιεροτελεστία. Ιδέα δεν έχω πως γίνεται το μάζεμά τους, ραβδίζουν λένε και μετά τις βάζουν σε κάτι ειδικά τσουβάλια. Πρώτη φορά είδα αυτά τα τσουβάλια πριν τέσσερα χρόνια, να φανταστείτε. Βλέπετε, εγώ μεγάλωσα μέσα στο τσιμέντο και στο καυσαέριο και κάποια αυτονόητα πράγματα μου φαίνονται εξωγήινα. 
Σ΄αυτή τη γωνιά της Κρήτης, οι λέξεις χωριό, οικογένεια, παραλία, γυαλός, καλοκαίρι, παραθερισμός, ηρεμία, ραστώνη, ευτυχία, παίρνουν τη σωστή τους θέση και βρίσκουν την πραγματική τους έννοια. Και παρ’ότι έχεις γυρίσει όλον τον κόσμο, έχεις ζήσει και έχεις δει τα πιο απίθανα και απίστευτα πράγματα, είναι τόσο εύκολο και απλό να συνειδητοποιήσεις ότι όπου κι αν βρίσκεσαι, όσο μακριά, ό,τι και να κάνεις, θα τα παρατάς όλα σύξυλα και θα τρέχεις το καλοκαίρι πάντα εδώ.

Ανατολή στη Σητεία

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s