Κιτρινόμαυρες ιστοριούλες

IMG_20170927_165951

Ο ξάδερφος Χρήστος κόλλησε την ανίατη “αρρώστια” ήδη από τη “σύλληψή” του, όταν ήταν ακόμη στην κοιλιά της μάνας του. Βλέπετε, είχε “συλληφθεί” λίγες μόνο δεκαετίες μετά την κιτρινόμαυρη ίδρυση την οποία υποστήριζε φανατικά όλη η οικογένεια. Και την ώρα που ο κος Ταδόπουλος έβαζε γκολ στο αντίπαλο τέρμα, ο θείος έβαζε γκολ στην κοκόνα του και εγένετο ο Χρήστος.

Και μετά από εννέα μήνες βγήκε στον κόσμο, εκεί στο Ρέμα. Τον βαφτίσανε μέσα στα γαλάζια και στα κιτρινόμαυρα – αν ήταν και τίποτε πιο τολμηροί μέχρι και τα κουφέτα στην ίδια απόχρωση θα τα έβαφαν, αλλά φοβήθηκαν τελευταία στιγμή μπας και φέρει γρουσουζιά στο νεογνό.

Και μεγάλωνε και θέριευε ο ξάδερφος Χρήστος και που τον έχανες που τον έβρισκες, κρεμασμένος ήταν στα κάγκελα του γηπέδου να παρακολουθεί ευλαβικά την ομάδα να παίζει.
Πιτσιρίκος ήταν και ο θείος του τον έπαιρνε παρέα με τα ξαδέρφια του καμιά φορά στο γήπεδο όταν πήγαινε για δουλειά.
Γιατί μη νομίζετε ότι την πετριά την είχε εκ γενετής μόνο ο Χρήστος. Ουχί. Όλη η οικογένεια ήταν κιτρινο-βαρεμένη εκ θεμελίων. Οι ρίζες, για. Μη τους πουν και αχάριστους.

Ώσπου έγινε ολόκληρο παλληκάρι ο Χρήστος και πλέον δεν κρατιόταν με τίποτε. Οι Κυριακές όλες αφιερωμένες στην ομάδα. Οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας στις προπονήσεις της ομάδας και ό,τι περίσσευε το αφιέρωνε στο βολτάρισμα με καμιά γκομενίτσα, ως νέος κι αυτός.

Δυο θρησκείες είχε ο ξάδερφος Χρήστος: Τον κιτρινόμαυρο δικέφαλο και τον Ντούσαν Μπάγιεβιτς. Μέχρι και στο εικονοστάσι της μάνας του είχε βάλει τις φωτογραφίες για να προστατεύονται από τις άνωθεν δυνάμεις. Τσάμπα είχαν ολόκληρη Αγια-Σοφιά, δηλαδή, ως σπόνσορα. Στο όνομα του Ντούσκο, νερό έπινε ο παλαβός. Στην προσευχή του μέχρι κι αυτόν μνημόνευε. Μίλαγε για τον Ντούσκο λες και αναφερόταν στον κολλητό του και στον αδερφό του.

Και περνούσαν τα χρόνια και η κατάσταση του ξαδέρφου Χρήστου γινόταν όλο και χειρότερη. Έτσι και στον κυριακάτικο αγώνα έχανε η ομάδα, έπεφτε να πεθάνει στην κυριολοξία. Και κάθε τέτοια Κυριακή η μάνα του τον έτρεχε στην “Αγία ‘Ολγα” με σαράντα πυρετό. Οι γιατροί είχαν πια απηυδήσει. Η καημένη η θειά, έλιωνε μέχρι να πέσει ο πυρετός. Ο παλαβός ο γιός της πέθαινε κι ανασταίνονταν μέσα σε μια βδομάδα, ανάλογα με τα αποτελέσματα της ομάδας.

Αφού και μια κοπέλα που είχε γνωρίσει και την είχε καψουρευτεί κιόλας, τον παράτησε η έρμη γιατί στο τέλος θα κατέληγε να έχει βγάλει την κίτρινη χρυσή και η ίδια, μετά από όλα αυτά τα χουνέρια του ξαδέρφου.

Και η ζωή του συνεχιζόταν με το ίδιο βιολί. Σπίτι, γήπεδο, αγώνες, τσακωμοί, σαράντα πυρετοί όταν έχανε η ομάδα, νοσοκομείο, σπίτι και φτου κι από την αρχή.

Και έφτασε ο ξάδερφος Χρήστος στην ηλικία των 65 χρόνων και είχε καταντήσει ο γραφικός της γειτονιάς και της οικογένειας.

“Βρε, Χρηστάκη, παράτα πια αυτές τις γελοιότητες, γέρασες πια, σύνελθε και μαζέψου, βρες μια γυναικούλα να κάθεστε παρέα να συζητάτε και να λέτε τον πόνο σας. Τί θα γίνεις;” Του έλεγαν συνέχεια τα άλλα του ξαδέρφια.
Ανένδοτος ο Χρήστος. Έφτιαξε και χειρόγραφη διαθήκη – αν έχετε τον Θεό σας – ότι θέλει να τον ντύσουν με τη φανέλα της ομάδας, όταν έρθει πια το πλήρωμα του χρόνου, και να του βάλουν να πάρει μαζί του και τη φωτογραφία με τον δικέφαλο.

About Efterpi Verigaki

Γυρίζουμε, φωτογραφίζουμε και γράφουμε, σατυρίζουμε και σχολιάζουμε!
Gallery | This entry was posted in Εύθυμες γραφές and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Κιτρινόμαυρες ιστοριούλες

  1. M. L. Kappa says:

    Νασαι καλά, Ευτέρπη, γέλασα… Ξέρω κι εγώ κατι τέτοιους…

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s