Ένα όμορφο σαββατοκύριακο στην λατρεμένη Αθήνα

Ο Φεβρουάριος έκλεισε όσο πιο ωραία γινόταν. Απόδραση στη γενέθλια πόλη, οι γονείς είναι εκεί δεν μπορείς να τους πεις όχι, ιδίως όταν γίνονται “χρυσοί”+1 !

Ευτυχώς, η ΕΜΥ με λυπήθηκε και έβγαλε σεργιάνι τις ηλιόλουστες αχτίδες της να πάρω και εγώ η φουκαριάρα λίγη βιταμίνη D που έχω καταντήσει, από ορίτζιναλ τζίπσι, πιο χλωμή και από την ώχρα.

Εξπρές το ταξίδι, αλλά επειδή μου αρέσουν και οι περιποιήσεις και οι πολυτέλειες, δεν μπορούσα να μην “πεταχτώ” για ένα καφεδάκι στην αγαπημένη Μεγάλη Βρετανία. Τραβάει ο οργανισμός μου το κόκκινο χαλί και τα βελούδα. Μαζευτήκαμε λοιπόν, συμπληρώσαμε καρέ (όχι για πρέφα) και μας βρήκε το σούρουπο. Μπίρι, μπίρι, you know τώρα πως είναι αυτά τα πράγματα. Ξεκινάς από το τί κάνεις και φτάνεις μέχρι και στη λύση του Κυπριακού, περνώντας από το “σήμερα μαγείρεψα γεμιστά…. Εγώ μπιφτέκια…”. Έτσι βρίσκονται οι διπλωματικές λύσεις και όχι με καμμένους και ψεκασμένους.

image

Ο κύριος σκοπός του ταξιδιού, όμως,”ξημέρωσε” την Κυριακή. Επίσημος στολισμός, εορταστικά γλυκά (υποκλινόμαστε στην καταπληκτική Μέλη Καραμέλη), αγάπες και λουλούδια, αγκαλίτσες και φιλάκια, και δυό όμορφοι πολυαγαπημένοι, μετέφεραν όλο το “χρυσάφι” τους από πέρσι και του πρόσθεσαν +1. Αυτές είναι αγάπες και διάρκειες. Αλλιώς παιδιά να μην παντρευόσαστε, δεν λέει. Ή το κάνεις, διαρκεί για πάντα και κάνεις και απόσβεση των εξόδων ή το γυρνάς στο “to know us better”.

image

Κυριακή λοιπόν, ακριβώς η ίδια μέρα, όπως τότε, και είχε ιδιαίτερη χάρη. Πολύ καιρό είχα να μαζευτώ σε οικογενειακό κυριακάτικο τραπέζι. Ανεβοκατέβηκε όλο το Βεριγακαίϊκο, μπήκε το φαγητό στη μέση του τραπεζιού, γέμισαν κρασί και ρακή τα ποτήρια και στο τέλος ήρθε και η τούρτα και έδεσε.

image

Ένας-ένας, κατόπιν, έπεσαν σε χειμερία νάρκη, και πήραν το δρόμο για τη μεσημεριανή σιέστα.

Και εγώ, έπιασα τον καναπέ στο σαλόνι, έβαλα μουσική (ξέρω ότι θα πάθετε τριπλό εγκεφαλικό, αλλά η ελληνική μου μουσική ψύχωση ακούει στο όνομα Τόλης και nothing else matters – προσπαθείστε να ηρεμήσετε τώρα 🙂 ), πήρα και την χιλιανή “Τρέλα του Πινοσέτ” και κάθισα να χαλαρώσω. Πολυπολιτισμικότητα, κύριοι, σε όλους τους τομείς.

Και μπορεί το μεσημέρι να ήταν fun και easygoing, αλλά το βράδυ επιφύλαξε και άλλα ωραία. Ξέρετε, αυτό που λένε, ότι τους αγαπημένους ανθρώπους τους “κουβαλάς” μαζί σου παντού και όταν τους συναντάς μετά από καιρό, χοροπηδάς από τη χαρά σου μέχρι το ταβάνι;; Ε, ακριβώς αυτό και παραπάνω. Εκατομμύρια κρητικές καρδούλες 💜

Αυτά τα ολίγα. Τα άλλα, τα περισσότερα, είναι όλα δικά μου και δεν σας τα λέω. Αγάπη ολούθε! 💜

image

About Efterpi Verigaki

Γυρίζουμε, φωτογραφίζουμε και γράφουμε, σατυρίζουμε και σχολιάζουμε!
Gallery | This entry was posted in Εύθυμες γραφές and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s