Σκόπελος – ένα συνεχές ταξίδι μέσα στο χρόνο, εκεί που το πράσινο “βυθίζεται” στο γαλάζιο.

DSC_0106

Μια ονειρική φωτογραφία που με γύρισε χρόνια πίσω…
Αυτός ο μπαγάσας ο Θεούλης τελικά ήξερε τί έκανε όταν, δέκα μέρες μετά που με έφερε σε αυτόν τον πλανήτη, με έβαζε σε ένα πλοίο και με έστελνε να μεγαλώσω σε αυτόν τον παράδεισο 🙂 Είχε γούστο ο άτιμος, οφείλω να του το αναγνωρίσω 🙂 Κυρίες και κύριοι, αυτός ο παράδεισος είναι η Σκόπελος, το ωραιότερο και πρασινότερο νησί του Αιγαίου (80% καλύπτεται από δάση!), πρώτο σταθμό (για 5,5 ολόκληρα χρόνια) του αδιάκοπου ταξιδιού μου ανά τον κόσμο. Και για όσους γνωρίζουν με τι μακιαβελικό τρόπο λειτουργεί το “πέππειο” μυαλό μου, σημειώστε ότι στα αρχαία χρόνια η Σκόπελος ονομαζόταν Πεπάρηθος (εγώ Πέππυ 😉 ), ενώ κατοικήθηκε από Κρήτες ❤ , αρχηγός των οποίων ήταν ο Στάφυλος, γιος της Αριάδνης. Και δεδομένου ότι η καταγωγή της οικογενείας είναι από την Κρήτη, θεωρώ δεδομένο ότι ο Στάφυλος ήταν μακρινός θείος μου και ότι αυτά έχουν περάσει στα γονίδια 🙂 Τίποτε δεν είναι τυχαίο 🙂
Η Σκόπελος παρά τον τουρισμό της διατηρεί τον παραδοσιακό χαρακτήρα της. Η Χώρα της είναι ίσως από τις 2-3 ομορφότερες τους Αιγαίου με υπέροχη αρχιτεκτονική και καλντερίμια (στα οποία παρακαλάς να χαθείς) και έχει κηρυχθεί παραδοσιακός οικισμός. Το νησί είναι γεμάτο εκκλησίες, μοναστήρια και ξωκλήσια. Ο πολιούχος άγιος του νησιού είναι ο Άγιος Ρηγίνος. Λέγεται ότι σε όλο το νησί υπάρχουν πάνω από 360 ναοί συνολικά. Μόνο μέσα στην Χώρα υπάρχουν πάνω από 120 εκκλησίες και μικρά εκκλησάκια. Τα μοναστήρια στο νησί είναι πάνω από 40, εκ των οποίων 15 σχεδόν βρίσκονται γύρω από την Χώρα. Και όπως λέει η παράδοση ” αν σημάνουν οι καμπάνες της Σκοπέλου και φυσάει νοτιάς, ο ήχος θα φτάσει μέχρι το Άγιο Όρος και αντίστροφα αν φυσάει ο βοριάς”. Η διαδρομή για να πάει κανείς σε αυτές τις εκκλησιές και τα ξωκλήσια είναι πραγματικά υπέροχη αλλά πολλές φορές και δύσκολη.
Τρία πράγματα περνάνε μπροστά από τα μάτια μου ακόμη και σήμερα 40+ χρόνια μετά: οι απίστευτες γαλαζοπράσινες παραλίες της (ο Στάφυλος, το Βελανιό, ο Αγνώντας, το Λιμνονάρι, ο Πάνορμος, η Μηλιά…) με τα πεύκα να “κολυμπούν” στη θάλασσα στην κυριολεξία, η θρυλική στριφτή τυρόπιττά της και το θεϊκό προφιτερόλ που έτρωγα ως πιτσιρίκι στα ζαχαροπλαστεία της εποχής στην παραλία της Χώρας. Ακόμα η γεύση του είναι στο στόμα μου και ακόμη δεν έχω φάει ωραιότερο προφιτερόλ πουθενά στον κόσμο!

About Efterpi Verigaki

Γυρίζουμε, φωτογραφίζουμε και γράφουμε, σατυρίζουμε και σχολιάζουμε!
Gallery | This entry was posted in Ταξίδια and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s